Undercurrent

These works come from a place before words: childhood impressions, recurring images, and the masks we wear without noticing. The work moves between expressionism and surrealism — figures emerge and dissolve, multiply or turn inward, faces half-remembered and half-invented.
Each piece is in dialogue with a parallel practice in poetry. Both draw from the same source: the subconscious, the unspoken, the things that stay with us longer than we expect.
Paintings

Μπήκα πρώτη φορά
σε δωμάτιο όπου η σκέψη φωνάζει.
Μου ζήτησαν τρεις λέξεις για τον εαυτό.
Ψάχνω, δεν τις έχω.
Τίποτα σωστό, τίποτα αληθινό.
Από το σπήλαιο θα βγω
να αγγίξω το συμβολικό,
σκιές του φαντασιακού,
ασυμφωνίες του μυαλού.
Προσπαθώ να θυμηθώ
τι με έφερε εδώ.
Κόκκοι της άμμου οι στιγμές
θολές, αδιόρατες.
Πριν φύγεις, δώσ’ μου ένα συναίσθημα.
Αυτό τουλάχιστον είναι δικό μου.
in dialogue with The Cave of Self
Works on paper
Κόλλησα κομμάτια φωτογραφιών,
μορφές που τώρα με κοιτούν.
Μάτια κυρίαρχα, σαν φλόγες που διαπερνούν το χάος.
Μάτια καθάρια, που δεν ζητούν εξηγήσεις.
Κι άλλα, κρυμμένα —
χαμένα σε στρώσεις χρωμάτων, αόρατα στην πρώτη ματιά.
Κάθε πρόσωπο μια εκδοχή του εαυτού μου
που δεν αναγνωρίζω πάντα.
Τα χρώματα ανακατεύονται, οι μνήμες κυλούν.
Κανείς δεν μοιάζει σταθερός.
Κι ανάμεσά τους,
ένα σώμα χωρίς πρόσωπο,
μια φιγούρα που δεν τολμώ να ολοκληρώσω.
in dialogue with Fluid Faces






























